त्यो एक दिन ..पशुपतितिर

बिहानको छ बजेको थियो । एक घण्टा अघि नै उसको एक मिस्कल आएको रहेछ । तैपनि निन्द्रा उडीसकेपछि पनि सिरक भित्र खुट्टा यता र उता पार्दै गुट्मुट्टी पल्टिरहेको थिएँ म । ढ्यार्र ढ्यार्र फोन भाइब्रेट भयो । मेसेज आयो । एसो हेरेँ । भेट्न मन नभए म कलेज जान्छु, तपाईलाई उठ्न गाह्रो हुन्छ भने । म जुरुक्क उठेँ । हत्तपत्ति रिप्लाई गरिहाले । “म अघिनै उठिसक्या हो । अहिले त जुत्ता लाउँदै छु । अब पाँच मिनेटमै आइपुग्छु , एकछिन कुर न ।”

बल्ल सिरकको तातोपनबाट बाहिर खुट्टा निकाले । महिना माघको थियो , त्यसैले सात आठ नबजी उठ्ने बानी थिएन । अनि एकैचोटी पहिलै मुखमा ब्रस राखेर कपडा खोज्न थालेँ । विध्यार्थी भएकाले त्यसै कपडाहरु जताततै हुन्थे नै, झन् केटाहरु अल्छी हुन्छन् भन्ने कुरा चरितार्थ हुन्थ्यो कोठाको स्थिती देखेर । मैलै कतै पढेको थिएँ “अ क्लिन हाउस इज अ साइन अफ वेस्टेड लाइफ” अर्थात सफा घर भनेको जिन्दगी खेर फाल्नु हो रे, नभए पनि मैले यही बुझेको थिए र अर्को बुझ्न चाहिन पनि । आफुलाई जे बुझ्दा फाइदा हुन्छ त्यही बुझ्न खोजे मैले । अरुको हेराइमा यो कोठा दयनीय थियो रे, कपडा फोहोर अझ फोहोर मात्र हैन कुनै खालको गन्ध आउथ्यो रे, भाडाहरु उस्तै राम्ररी कहिल्यै नधोए जस्ता, अझ माथि माथि त कहिलेकाही माकुराले बनाएको जालो झार्न पनि हप्तौ लाग्थ्यो हामीलाई । हाम्ले पाका भन्ने मान्छेहरु आउथे अनि कसैले सुङगुरको खोर त कसैले गुफाको दर्जा दिएर जान्थे । अझ कुरा के भन्दा यस्ता खिल्ली उडाउनेहरुलाई खासै कोठा देखाउन्नथे म, अनि देखाउनु नै परे पनि सफा गरेरै बल्ल ल्याइन्थ्यो । तैपनि अन्तिममा केइ न केइ देखिहाल्थे अनि गाली खाइहालिन्थ्यो, उहाँहरुको भाषामा भन्नुपर्दा सुध्रने अवसर पाइन्थ्यो । अब त राम्रो हुनुपर्यो नि, सिङ्ग आउन्न जुर्रो आउन्न । मैले सबभन्दा बडी खाने डाएलग यही थियो ।

Continue reading “त्यो एक दिन ..पशुपतितिर”