A quiet shout from the Western himalayas: kalo_pothi

Spectacular. Yes, that’s the word for it. Shot on the plot of Maoist insurgency or as they like to call so-called-civil-war shows the story of two young boys, in a village of Mugu district. Simplicity is what grabs the audience here. All the actors though new, rightfully judge the characters they portray. Stunning cinematic, shows the true culture of the locality, the mountains, lakes displayed beautifully. The problems faced due to Maoist influences, caste-ism, everything has been touched so genuinely. And the national anthem from then, gives nostalgia during the scene.

kalo_pothi
kalo-pothi-screenshots

The story basically revolves around these two kids’ search for “the hen.” But, what comes along, passes through and shows us is what makes it appealing. Their cute and stupid little gestures make the movie worth watching. Clap to these boys. Some long shot scenes create a kind of hype for the viewer. It grasps in the situation so tight. Funny, appealing, and precise use of linguistics has made a masterpiece. Some actors act, others just live their roles. Breathtaking Slo-mo scenes through the eyes of the kid; what a child sees and what we saw, that is still for you to decide.

त्यो एक दिन ..पशुपतितिर

बिहानको छ बजेको थियो । एक घण्टा अघि नै उसको एक मिस्कल आएको रहेछ । तैपनि निन्द्रा उडीसकेपछि पनि सिरक भित्र खुट्टा यता र उता पार्दै गुट्मुट्टी पल्टिरहेको थिएँ म । ढ्यार्र ढ्यार्र फोन भाइब्रेट भयो । मेसेज आयो । एसो हेरेँ । भेट्न मन नभए म कलेज जान्छु, तपाईलाई उठ्न गाह्रो हुन्छ भने । म जुरुक्क उठेँ । हत्तपत्ति रिप्लाई गरिहाले । “म अघिनै उठिसक्या हो । अहिले त जुत्ता लाउँदै छु । अब पाँच मिनेटमै आइपुग्छु , एकछिन कुर न ।”

बल्ल सिरकको तातोपनबाट बाहिर खुट्टा निकाले । महिना माघको थियो , त्यसैले सात आठ नबजी उठ्ने बानी थिएन । अनि एकैचोटी पहिलै मुखमा ब्रस राखेर कपडा खोज्न थालेँ । विध्यार्थी भएकाले त्यसै कपडाहरु जताततै हुन्थे नै, झन् केटाहरु अल्छी हुन्छन् भन्ने कुरा चरितार्थ हुन्थ्यो कोठाको स्थिती देखेर । मैलै कतै पढेको थिएँ “अ क्लिन हाउस इज अ साइन अफ वेस्टेड लाइफ” अर्थात सफा घर भनेको जिन्दगी खेर फाल्नु हो रे, नभए पनि मैले यही बुझेको थिए र अर्को बुझ्न चाहिन पनि । आफुलाई जे बुझ्दा फाइदा हुन्छ त्यही बुझ्न खोजे मैले । अरुको हेराइमा यो कोठा दयनीय थियो रे, कपडा फोहोर अझ फोहोर मात्र हैन कुनै खालको गन्ध आउथ्यो रे, भाडाहरु उस्तै राम्ररी कहिल्यै नधोए जस्ता, अझ माथि माथि त कहिलेकाही माकुराले बनाएको जालो झार्न पनि हप्तौ लाग्थ्यो हामीलाई । हाम्ले पाका भन्ने मान्छेहरु आउथे अनि कसैले सुङगुरको खोर त कसैले गुफाको दर्जा दिएर जान्थे । अझ कुरा के भन्दा यस्ता खिल्ली उडाउनेहरुलाई खासै कोठा देखाउन्नथे म, अनि देखाउनु नै परे पनि सफा गरेरै बल्ल ल्याइन्थ्यो । तैपनि अन्तिममा केइ न केइ देखिहाल्थे अनि गाली खाइहालिन्थ्यो, उहाँहरुको भाषामा भन्नुपर्दा सुध्रने अवसर पाइन्थ्यो । अब त राम्रो हुनुपर्यो नि, सिङ्ग आउन्न जुर्रो आउन्न । मैले सबभन्दा बडी खाने डाएलग यही थियो ।

Continue reading “त्यो एक दिन ..पशुपतितिर”